Jest w czym wybierać czyli strój na spacer :)

   Czekaliśmy na zimę, narzekaliśmy, że nie ma śniegu, że błoto pod butami, że Gwiazdka nie biała, że tyle czapek zrobionych, że nie potrzebnie, że nie ma niskich temperatur, że czapki w kąt pójdą. 

  A jak już pomarudzilismy i przywołaliśmy zimę, to narzekamy, że zimno, że strach nos wystawić, żeby go nie odmroziło.

  Wbrew więc wszystkiemu trzeba wyjść i chociaż czapkę światu pokazać, że zrobiona, że się przydała, że nie takie zimno straszne, że dwadzieścia kresek na minusie to nie koniec świata. I tym oto sposobem wychyliłam nos z domu i okazało się, że mimo bardzo niskich temperatur było przyjemnie, co zapewne zawdzięczam ciepłym promieniom słońca. 

  Czapek troszkę naprodukowałam, niektóre zmieniły właściciela, najchętniej chodzę w fioletowym berecie (zajrzyj tutaj a ujrzysz moją letnią opaleniznę, po której nie ma już śladu), a to z jednej przyczyny, zawsze leży na półce pod ręką. Kiedy się śpieszę łapię więc to co mi się rzuci w oczy. Mimo częstego uzytkowania trzyma się dobrze. To jedna z wielu zalet rzeczy robionych na drutach, robisz raz a masz na lata. Pamiętam, że każdej zimy zużywałam trzy pary rękawiczek kupionych w sklepie. Teraz mam jedna ulubioną, dwuletnią, zieloną (widoczną na zdjęciu), która jest nie do zdarcia. Fakt mechaci się, ale to jedyna wada. Rękawiczki nie mają żadnych dziur i nie przecierają się, a sa eksploatowane intensywnie. 

  Mój wzrok przyzwyczaił się już do czapki neonki (zajrzyj tutaj), ale przyznaję, że jak to sie popularnie mówi "daje po oczach", zawsze kiedy wyciągam ją z szafki,  mam nadzieję, że czapka przestanie świecić. 

  Z oczywistych względów nie noszę nauszników (zajrzyj tutaj). A na spacer w towarzystwie ogromnego sopla lodu, wybrałam cieplutkie futerko  (zajrzyj tutaj). Uwielbiam tą czapę, chociaż przypominam Tatara z Ogniem i mieczem